Unforgettable life story when I was in India

บังกาลอร์, ประเทศอินเดีย ( Bengaluru, India ) เวลาที่ประเทศอินเดียช้ากว่าประเทศไทย 1.30 ชม. เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบตีสามว่าแล้ว ฉันอยากจะตื่นสายๆ แต่เนื่องจากอพาร์ทเม้นท์ ที่ฉันอยู่ มันอยู่ติดกับถนนหลักซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย (Tavarekere Rd.) ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงแตรรถที่มีทุกทุกๆวินาทีและเสียงคนโหวกแหวกโวยวายที่อยู่ข้างล่าง  Bengaluru is 1.30 hours behind Bangkok. I slept almost 3 AM last night. A few hours later, I want to sleep like a log but I can't. My apartment is next to the main road. I had a startled awake because of the noise from outside of the road and the people downstairs.  ค้นหาของกินในกระเป๋าที่เตรียมมา เมนู "ลาบทูน่าคลุกข้าว" ประกอบไปด้วย ผงลาบโลโบ, ทูน่ากระป๋อง และข้าวที่หุงสุกแล้ว (อย่าทำตามเลย รสชาติมันห่วยแตกมาก)  I got something from my luggage, This food called "Laab Tuna with rice".  It's including, Laab-Namtok seasoning mix, Canned Tuna, and rice.  (It totally sucks!) เวลาเกือบบ่ายโมง พี่ซี(เ...

กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย 1 กรกฎาคม 2559 ฉันและแม่มาถึงสนามบินดอนเมืองตั้งแต่บ่ายสาม แต่เที่ยวบินของฉันมันสามทุ่ม และสิ่งที่น่าเจ็บใจที่สุด คือ การที่ฉันปล่อยเวลาทิ้งกว่า 6 ชม.ในสนามบินโดยที่ไม่ยอมตรวจสอบน้ำหนักกระเป๋าที่เกินมาถึง 10 กิโลกรัม (ฉันซื้อน้ำหนักกระเป๋าแค่ 30 กิโลกรัมเท่านั้น) ตอนเช็คอินฉันต้องทำการรื้อกระเป๋าทั้งใบใหญ่และใบเล็กเพื่อให้ได้น้ำหนักตามที่ฉันซื้อไว้ รวมถึงกระเป๋าที่ถือขึ้นเครื่องด้วย ส่วนที่เหลือฉันต้องแพ๊คใส่ลังใหม่ที่ทางสายการบินนำมาให้ในภายหลัง (เป็นการเช็คอินที่เหนื่อยมากทีเดียว) และฉันต้องจ่ายค่าน้ำหนักในส่วนที่เกินถึง 5,200 บาท (ราคานี่สามารถซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่ได้เลยละ) ทุกคนไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมน้ำหนักกระเป๋าฉันถึงเกินถึง 10 กิโลกรัม เพราะในกระเป๋าใบใหญ่นั้นมันเต็มไปด้วยอาหารแห้งและเครื่องปรุงรสต่างๆ มันจะช่วยประทังชีวิตในช่วงเดือนแรกๆ ที่ยังไม่คุ้นชินกับอาหารอินเดีย ในส่วนของกระเป๋าใบเล็ก ฉันใส่แค่เสื้อผ้าที่จำเป็นเท่านั้น เพราะมันสามารถหาซื้อใหม่ได้ง่าย ในทีแรกฉันคิดว่า ฉันควรได้ไปเดินเล่นในดิวตี้ฟรีสบายๆ หลังจากที่เสียเงินไปห้าพันกว่าบาท ฉันจึงต...

Bangkok, Thailand (กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย) หลังจากที่ฉันเรียนมหาวิทยาลัยจบ ฉันมีเวลา 6-7 เดือน ก่อนรับปริญญาและก้าวเข้าสู่โลกแห่งการทำงาน ตลอดชีวิต 10 กว่าปีที่เรียนภาษาอังกฤษมา สำหรับฉันมันค่อนข้างแย่ ฉันแค่พูดได้ แต่พอเห็นคนต่างชาติ ฉันก็อาย หาที่หลบแทบไม่ทัน ฉันฟังออกบ้าง แต่เข้าใจไม่ได้ทั้งหมด ฉันอ่านได้แค่คำง่ายๆเท่านั้น และในส่วนของ Grammar ฉันโคตรไม่ได้เรื่องเลย ฉันนอนคิดมาหลายวันว่า "ฉันควรจะทำยังไงให้เก่งภาษาอังกฤษมากกว่านี้" ถ้าฉันไม่ได้ภาษาอังกฤษ ฉันมองไม่เห็นหน้าที่การงานในอนาคตของฉันเลย ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจบอกที่บ้านว่าฉันอยากไปเรียนภาษาอังกฤษที่ต่างประเทศ แต่ที่บ้านฉันไม่ได้มีเงินให้ผลาญเล่นมากนัก เป็นเหตุให้ฉันเลือกไปที่ประเทศอินเดีย (ฉันอ่านรีวิวมาเยอะมากในอินเตอร์เน็ต ประเทศอินเดียมีสถาบันสอนภาษาค่อนข้างเยอะ ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่สอง และที่สำคัญค่าเรียนค่อนข้างถูก) หลังจากตัดสินใจแล้ว ฉันก็เตรียมเอกสารทุกอย่างอยู่เพียงไม่กี่อาทิตย์เท่านั้น ฉันได้วีซ่าเหลือเฟือถึง 6 เดือน และฉันได้แชร์บ้านกับคนไทยที่ฉันหาเจอจากอินเตอร์เน็ต จากนั้นฉันก็จองตั๋วเค...